Mama

Mijn bevallingsverhaal

Bijna twee jaar geleden werden wij de trotse ouders van onze zoon Xavi. Sinds zijn geboorte heb ik mijn bevallingsverhaal al eens uitgebreid opgeschreven. Vandaag deel ik mijn verhaal hier.

Xavi is ons eerste kind en hij liet lekker op zich wachten. De veertig weken verstreken en de kleine man bleef lekker zitten waar hij zat. Om mij heen had ik iedereen verteld dat ik het wel prima vond en dat we zouden wachten tot hij vanzelf kwam, of tot de 42 weken. Dit was helemaal niet waar, want ik was ontzettend nieuwsgierig naar onze baby en ik wilde absoluut niet langer wachten. Op maandag (40+4) zijn wij daarom in het ziekenhuis geweest voor controle. Alles zag er goed uit, de gynaecoloog kon zelfs al een beetje ontsluiting voelen. We hebben toen afgesproken om op donderdag terug te komen om een ballonnetje te plaatsen. Zover kwam het echter niet..
Dinsdagavond kwam Jordy net voor middernacht thuis van de voetbal. We lagen nog geen tien minuten in bed en ik kreeg het gevoel dat ik ziek zou gaan worden. Een misselijk gevoel, een steeds terugkomende buikpijn. Ook dat nog, dacht ik. Na een paar keer op de klok kijken kwam ik tot de conclusie dat de buikpijn elke zes minuten terugkwam. Zou dit het begin zijn? Eigenlijk heel de nacht heb ik last gehad van deze voorweeën. ’s-Morgens de verloskundige gebeld, ze zou later even komen kijken. Rond het middaguur was ze bij ons thuis en werd ik onderzocht. Ze voelde helaas pas één centimeter ontsluiting, nog een lange weg te gaan dus. De verloskundige heeft mij toen gestript in de hoop de boel een beetje op gang te krijgen. Ze is hierna weer weggegaan.
Het strippen hielp heel goed. De weeën werden direct heftiger en ze kwamen sneller achter elkaar. Ik ben toen in bad gaan liggen. Jordy was aan het timen en snel kwamen de weeën om de minuut om vervolgens ruim 1,5 minuut aan te houden. Jordy heeft toen de verloskundige weer gebeld en die kwam snel weer terug. Volgens haar zou het nu echt gaan beginnen.
Maar helaas, nog steeds 1 centimeter ontsluiting. Zij stond op dat moment op het punt om haar dienst over te dragen, haar collega zou later bij ons langskomen. De verloskundige die rond 8 uur voor de deur stond constateerde nog steeds 1 centimeter ontsluiting. De moed zonk me op dat moment in de schoenen. Ik voelde me moe en belabberd. Ik kon geen eten en drinken binnenhouden. De weeën waren heftig, zo beaamde de verloskundige ook, maar deden verder weinig. We konden het nog een uur aankijken voor ze het ziekenhuis wilde bellen. Mijn vriend vond het na een half uur echter wel genoeg geweest en de verloskundige heeft op zijn verzoek het ziekenhuis gebeld. Ik was heel erg teleurgesteld, een thuisbevalling was echt mijn grote wens. Toch ben ik mijn vriend tot op de dag van vandaag dankbaar dat hij heeft aangedrongen op een ziekenhuisopname. In het ziekenhuis heb ik een ruggenprik en weeënopwekkers gekregen. Dit mag eigenlijk pas bij twee centimeter ontsluiting en een sterke verloskundige heeft er met wat duw- en trekwerk voor gezorgd dat mijn ontsluiting voor twee centimeter doorkon.
Hierna begon een lange nacht. Maar wat was de ruggenprik heerlijk! Met allerlei slangetjes aan mijn lijf heb ik toen nog geprobeerd om een beetje te slapen. Een bloeddrukmeter om mijn arm, een zuurstofmeten aan mijn vinger, een infuus in mijn hand, de ruggenprik in mijn rug en slangetjes tussen mijn benen op het hoofd van Xavi maakte dit niet heel makkelijk. Maar wat ben ik blij met de zorg die we gekregen hebben. Xavi werd heel goed in de gaten gehouden en er werden al gesprekken gevoerd over het uitvoeren van een keizersnede omdat de kleine man niet altijd op zijn gemak leek. Maar wanneer ik dan van positie veranderde leek het wel weer even te gaan. Dus toch nog maar even aankijken. Mijn ontsluiting vorderde traag, maar er gebeurde iets. En dat voelde als winst. Om 10 uur in de ochtend constateerde de arts 9,5 centimeter ontsluiting! Hoera, eindelijk. Dan ging het toch gebeuren. Ik kreeg hierna ook persweeën die ik moest wegpuffen om te wachten op die laatste halve centimeter. Deze liet nog even op zich wachten en ik herinner me het moment goed dat ik vroeg of ik mijn baby niet langs die halve centimeter mocht persen. Helaas schijnt dit niet te kunnen ( bij je eerste baby althans). Toen ik om 12 uur nog geen 10 centimeter ontsluiting had is er besloten om een keizersnede uit te voeren. Xavi kreeg het steeds moeilijker en ik was zelf ook kapot. Tussen de persweeën door viel ik zelfs in slaap.

En wat is het knap dat een groep artsen, zó op elkaar ingespeeld, binnen 10 minuten een baby ter wereld brengen. Wat een onbeschrijfelijk gevoel. Nu, bijna twee jaar later, kan ik mijn bevalling nog goed herinneren. De teleurstelling over in het ziekenhuis bevallen en vooral de teleurstelling dat mijn lijf het niet zelf voor elkaar kreeg. Toch zijn de scherpe kantjes er wel een beetje af en kijk ik inmiddels met trots naar mijn kleine man en ben ik de mensen in het ziekenhuis dankbaar voor de fantastische zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s