Mama

Het leed dat kinderdagverblijf heet..

Direct na mijn zwangerschapsverlof hebben wij Xavi één dag in de week naar het kinderdagverblijf gebracht. Dit leek ons een verstandige beslissingen. Hij zou daar lekker kunnen spelen, maar ook leren om op zijn beurt te wachten en rekening te houden met gevoelens van anders.
Ook vind ik het persoonlijk heel waardevol dat een professional meekijkt naar de ontwikkeling van mijn kind. Ik ben het er ook zeker mee eens dat het kinderdagverblijf meer is dan een opvang en meer is dan simpel tijdverdrijf wanneer de ouders aan het werk zijn. Maar dat is een discussie voor een ander moment..

De eerste anderhalf liep het bij het kinderdagverblijf allemaal van een leien dakje. Blij kind, blije leidsters, blije ouders. Niets meer aan doen. Helaas begon het rond deze tijd wat minder goed te gaan. Xavi deed nog steeds leuk mee met alle activiteiten en vermaakte zich prima met alle auto’s, maar meneer wilde én niet meer slapen op de opvang en bij het wegbrengen zette hij de boel volledig op stelten. Deze twee dingen doet hij allebei nog steeds trouwens.
Ik was er van overtuigd dat dit een fase was en dat, wanneer wij ons poot stijf zouden houden, het snel over zou gaan.
Maar helaas, inmiddels zijn we 9 maanden verder en meneer haalt elke donderdag nog steeds dezelfde capriolen uit. Op het moment dat we de straat van de opvang inrijden gaat hij huilen en hij stopt niet tot wij al lang en breed weer weg zijn. Gelukkig ontvangen we altijd foto’s van een blij en spelend kind en horen we ’s middags altijd dat het weer erg goed is gegaan. Maar waarom is zijn verzet dan nog niet gebroken? Zou hij het dan echt zo spannend vinden elke week, zoals hij zelf inmiddels aan kan geven, of heeft hij toch nog hoop dat we hem weer mee naar huis nemen als hij maar hard genoeg huilt?


Het zorgt ervoor dat mijn hart elke donderdag breekt wanneer ik de kleine man weg moet brengen. Ook ben ik altijd laat voor werk en in een rothumeur. Leuk voor de collega’s. Op de andere dagen, wanneer Xavi naar de oma’s en opa’s vertrekt is er geen vuiltje aan de lucht. Hij roept ons gedag terwijl hij al druk aan het spelen is en wanneer wij hem ophalen roept hij enkel dat hij nog niet klaar is met spelen. Wat maakt het verschil? De persoonlijke aandacht? Een overdrive aan prikkels over het kinderdagverblijf? Zijn de leidsters echt niet aardig voor hem? Of probeert mijn tweejarige mij gewoon heel hard in de maling te nemen? Ik weet het niet meer. Waarschijnlijk is het de laatste optie, maar hij houdt het wel heel erg lang vol.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s