Mama

Wat doe je als je ziet dat een moeder haar kind slaat?

Deze vraag houdt mij inmiddels al een paar dagen bezig. Als je mij deze vraag een aantal dagen geleden had gesteld, had ik misschien wel geantwoord met: ingrijpen! Natuurlijk, ingrijpen of er in ieder geval iets van zeggen. Helaas heb ik het inmiddels meegemaakt en heb ik niets gedaan.

Laat ik even voorop stellen dat ik weet dat er regelmatig discussies gevoerd worden over de corrigerende tik. Er zijn allemaal voors en tegens te benoemen en ik zit hier niet om deze discussie nieuw leven in te blazen. Wij hebben bij Xavi nog nooit een corrigerende tik gebruikt en ik ben ook niet van plan om dat ooit te doen. Natuurlijk doet Xavi wel eens iets dat niet mag. Wij proberen dit altijd op te lossen met woorden en door hem vervolgens af te leiden. Ook heb ik Xavi wel eens boven in zijn ledikant gezet nadat hij voor de tweede keer , expres, een bord met eten op de grond had gegooid. Er zijn in ieder huishouden regels en daar heb je je aan te houden. Maar voor sommige dingen is echt totaal geen reden en ze gaan veel te ver, naar mijn mening..

Dan even over afgelopen zondag. Wij lopen heerlijk, op ons gemakje, een rondje door het bos. Xavi gaat boomstam op, boomstam af en een aantal keer moeten we achter hem omdat hij ver van het pad afdwaalt. We verzamelen wat stokjes en nog wat restjes van de herfst, als in eikeltjes en dennenappels. Een heerlijke zondagmorgen. In de verte zien we een moeder met twee kinderen. Wat er gebeurt kan ik niet precies zien, maar opeens gaat ze me toch tekeer tegen haar oudste kind. Het jongetje zal een jaar of vijf geweest zijn. Ze pakt hem stevig vast en slaat hem meerdere keren tussen borsthoogte en zijn gezicht. Hij huilt en zij blijft schreeuwen. Ik hoor haar zeggen dat hij egoïstisch is en nooit luistert. Jordy en ik kijken elkaar verschrikt aan en instinctief loopt Jordy naar Xavi, die ongeveer 30 meter achter ons nog wat plassen meepakt. Jordy vraagt mij om er niets van te zeggen. De vrouw wordt inmiddels rustiger en loopt door. We besluiten om niets te doen en passeren de vrouw met de twee kinderen. Mijn hart breekt. Ik trek veel conclusies die hopelijk onterecht zijn. Bij het verlaten van het bos zien we de vrouw nog eens. Alles lijkt rustig. Hopelijk hebben we alleen een heel slecht moment van deze vrouw gezien en zien de dagen er over het algemeen heel anders uit.

Ons besluit om niets te doen werd in een fractie van een seconde genomen. Want wat kun je doen? Iemand aanspreken midden in het bos? Waarschijnlijk was de vrouw dan ook boos op ons geworden. Nu kan ik dat heel goed hebben, maar de drie kleine kinderen om ons heen waren hier de dupe van geweest. Hopelijk gebeurt dit bij hen thuis nooit en verloor deze mevrouw haar geduld, had ze te weinig geslapen of een stressvolle periode achter de rug. Niets hiervan is een excuus, maar alles gaat door mijn hoofd om mijzelf maar in te praten dat dit vast niet dagelijks gebeurd.
Ik kan het gewoon niet uit mijn gedachten zetten. Als je ergens van schrikt of boos ben, los het anders op. Dat kunnen wij moeders (en vaders) toch? Spreek je kind aan, leg de consequenties uit en geef eventueel straf. Maar dit is toch niet nodig.

Als ik afgelopen zondag over mocht doen, dan zou ik naar haar toelopen en haar aanspreken op haar gedrag. Haar vragen om dit nooit meer te doen. En al zou ze me uitlachen of uitschelden, jammer dan. Dan was ik in ieder geval voor een kind opgekomen. Iets wat ik nu niet gedaan heb en dat neem ik mijzelf erg kwalijk. Wat had jij gedaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s