Mama

Terugdenken aan drie jaar geleden

Rond deze tijd van het jaar gaan wij altijd met de familie van Jordy op familieweekend. Een weekend waarin we gezellig bij elkaar zijn. We eten, lachen, spelen spelletjes en gaan er met elkaar op uit. Drie jaar geleden maakten wij het familieweekend extra bijzonder door tijdens een potje 30 seconds te vertellen dat wij een baby verwachtten.
Vorig weekend gingen wij weer op familieweekend. Drie jaar na onze aankondiging. En dit jaar haalden we herinneren op aan dát weekend.

Al sinds oud en nieuw word ik overvallen door dit soort herinneringen. Op de een of andere manier staat het mij nog zo goed bij hoe het was drie jaar geleden. Jong en onbezonnen besloten we van de een op andere dag om te stoppen met de anticonceptie. We wilden graag kinderen en we hielden er rekening mee dat zwanger worden lang kon gaan duren..

Op 19 december 2015 werd ik ongesteld en we besloten om hierna niet meer verder te gaan met de pil. We spraken over een baby, vertelden elkaar voortdurend dat het waarschijnlijk lang ging duren. Ik zocht op internet van alles op; zo moest ik een paar kilo kwijt, moesten we anders gaan eten en moest ik gaan beginnen met het slikken van foliumzuur. Al snel merkte ik dat ik me anders voelde. Ik kon er geen vinger op leggen en het al helemaal niet uitleggen. Volgens Jordy was het logisch dat ik me zo voelde, ik had immers jaren de pil geslikt. Mijn lijf had even nodig om zich te ontdoen van alle hormonen. Ook toen ik overtijd was , droeg hij dit argument aan. Ik begreep het, maar ik voelde toch dat er met mijn lichaam iets aan de hand was. En ik moest gewoon uitsluiten of ik niet al zwanger was. En zo geschiedde. Op een maandagmiddag na het werk kocht ik een test. Thuis deed ik de test direct en ik legde de test tijdens het wachten op tafel. Jordy deed spel op de PlayStation en vond het duidelijk overdreven. Hij zei ook tegen mij: ‘Ben je serieus zenuwachtig? Dit gaan we toch niet elke maand doen schat. Heb een beetje geduld.’
Ik was inderdaad zenuwachtig, al wist ik dat ik vast niet zwanger was. Na twee minuten liepen we samen naar de tafel, wierpen een blik op de test en staarden elkaar vol ongeloof aan. We hadden er gewoon geen woorden voor. De test was zo overduidelijk positief. Er was een hele dikke, vette streep zichtbaar. Jordy verbrak de stilte door te zeggen: ‘Hoe kan dit? Elian, dit kan toch niet?’

Bij ons geen gespring en gejuich, alleen pure verbijstering en ongeloof. Twee dagen later deed ik nog test en we belden de verloskundige. Dezelfde week hebben we onze beide ouders verteld dat ik zwanger was. We moesten het delen; onze verbazing en onze blijdschap. Voor de rest van de wereld hebben we onze zwangerschap geheim gehouden tot week 14. We vonden het heerlijk dat het onze eigen geheimpje was en we hadden het simpelweg nodig om alles een plekje te geven.

Ongelofelijk vind ik het nog steeds dat we 9 maanden na het stoppen met de pil een baby in onze armen hadden. We hadden dit niet verwacht, maar het maakte ons o zo gelukkig. En sindsdien ben ik een emotioneel wrak. Ik denk rond deze tijd van het jaar terug aan het zwanger zijn, het delen van het mooie nieuws, de eerste echo en alle andere eerste dingen. Voor ik het weet is het weer zomer en komt Xavi zijn derde verjaardag dichterbij. Ook dan zal ik waarschijnlijk weer emoties voelen en terugdenken aan alle voorgaande jaren. Ach, het leven van een moeder, beter wordt het niet..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s