Mama

Ik ontken het niet langer, mijn kind wordt groot..

Hallo, ik ben Elianne en ik heb een baby. Toch? Ik heb twee keer met mijn ogen geknipperd en weg is mijn baby. Mijn kind is opeens tweeënhalf en het is een echte knul geworden.
Misschien was het niet zo zeer ontkennen, maar meer negeren. De afgelopen weken drong het wel echt tot mij door hoe groot meneer is geworden en het was tijd voor wat veranderingen.

De kinderstoel
Wij tilden Xavi nog elke maaltijd braaf in zijn kinderstoel. Ik herinner mij van mijn werkdagen in het kinderdagverblijf dat veel kindjes zelf op de stoel klommen en er zelf weer af konden. Hiervoor moet de extra beugel wel van de stoel af. Xavi vond het in eerste instantie niks, hij vroeg er steeds om. ‘Mama, deze moet terug. Ik moet vast.’ Maar inmiddels is hij eraan gewend en kan hij zelf zijn stoel op en er weer vanaf.

Het bed
Mijn peuter slaapt (nog steeds) in zijn ledikant. Dit gaat echt prima. Hij slaapt goed en hij heeft nog nooit een poging gedaan om uit zijn bed te klimmen. We leggen hem wel altijd met zijn slaapzak in bed, dus klimmen wordt hem ook niet makkelijk gemaakt. Ondanks het feit dat het slapen in het ledikant dus heel goed gaat, denken we wel dat Xavi eraan toe is om een peuterbed te gaan slapen. Middagslaapjes zijn zo goed als verleden tijd en de nachten slaapt hij altijd door.
Ik heb inmiddels een dekbed, een kussen en twee dekbedhoezen besteld. Het bed is nog niet besteld, maar deze heb ik wel uitgekozen. Na de bruiloft ga ik werk maken van een ander bed.

De fietsstoel
Met de Paasdagen zijn wij veel gaan fietsen. We vinden het heerlijk om een stukje te gaan fietsen en als we in de buurt een afspraak hebben, stappen we eigenlijk altijd op de fiets. Afgelopen dagen werd mij wel duidelijk dat meneer te groot wordt voor het fietsstoeltje aan mijn stuur. Hij is er nog niet te zwaar voor en het past, maar echt net aan.
Ik heb er afgelopen week meteen werk van gemaakt en ik ben bij een vriend van Jordy langsgegaan die fietsenmaker is. De kleur van mijn voorzitje wordt helaas niet meer gemaakt, dus hebben wij gekozen voor een zwart achterzitje. Heel blij mee!
Ik moet er erg aan wennen omdat ik mijn kleine man niet meer kan zien en geen kusjes meer kan geven, maar we kletsen nog wel over alles wat we zien!

Wat er dan nog moet gebeuren

Als onze peuter gewend is aan een nieuw bed volgens er nog twee grote projecten in het peuter zijn. Namelijk het zindelijk worden en het afleren van de speen. Deze projecten bewaren wij voor in de zomervakantie. Ik ben dan namelijk zes weken vrij en ik heb dan tijd genoeg om me op deze projecten te storten.

Xavi lijkt goed te begrijpen wat zindelijk zijn is en we horen hem regelmatig aan zijn auto’s vragen of ze moeten plassen. ‘Moet de Cars plassen? Oh, dan moet je op het potje.’
Wij haken hier altijd direct op in om te vragen of hij zelf op het potje wil, maar tot op de dag van vandaag vertikt meneer het. Omdat wij het idee hebben dat Xavi het wel goed begrijpt en kan voelen wanneer hij moet plassen, gokken wij erop dat het een puur luiheid en gemakszucht is. Toch geven wij hem nu nog de vrijheid om wel of niet op het potje te gaan. Leuk detail, bij oma plast hij wel af en toe op het potje.

Ook is het zaak om de speen af te leren. We zijn niet ontvreden over het het nu gaat. Xavi heeft zijn speen alleen in bed en zodra hij uit bed gaat, legt hij de speentjes zelf in bed. Ook zien wij dat hij zijn speentje alleen nodig heeft om in slaap te vallen. De rest van de nacht ligt het speentje naast zijn hoofd. Als Xavi dan midden in de nacht wakker wordt, kan hij hem zelf pakken en valt hij gemakkelijk weer in slaap. Ik besef me wel dat het hierdoor ook lastig is. Hij valt in bed dus niet in slaap zonder speen. Dat moet hij echt gaan leren. Gelukkig weten we dat hij dit wel kan, in de auto en in de kinderwagen heeft hij al vaker geslapen zonder speen.
Ik heb er nog niet over nagedacht hoe ik dit wil aanpakken. Waarschijnlijk zullen wij wel iets kopen wat Xavi graag wil hebben en dit dan ruilen voor zijn speen. Ook zal ik zijn speen samen met hem weggooien, zodat hij ziet dat zijn speen echt weg is.
Ik maak me wel meer zorgen over het afleren van de speen en minder over het zindelijk worden. Uiteindelijk zal het allebei vast goedkomen.
Maar de conclusie luidt; mijn kind wordt groot! *pinkt een traantje weg*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s