Persoonlijk

Opa en oma als oppas; de balans tussen opvoeden en verwennen

Toen ik zwanger was van Xavi boden zowel mijn ouders als Jordy’s ouders aan om een dag op Xavi te passen. Uiteindelijk is het zo gelopen dat Jordy zijn moeder zelfs twee dagen in de week op Xavi past.

Mijn schoonmoeder past op dinsdag en op vrijdag op Xavi. Voorheen was dit dinsdag en woensdag, maar we hebben dagen gewisseld. Xavi heeft het heel fijn bij deze oma; ze spelen veel buiten, doen boodschapjes en ze heeft de hele dag tijd om met hem te spelen.
Mijn ouders passen op woensdag op Xavi. Mijn vader en moeder doen dit samen. Mijn moeder had niet de intentie om op te gaan passen, ze vond het zelf altijd vervelend als collega’s vasthielden aan een vrije ‘omadag.’ Toen mijn vader aangaf dat hij wél wilde gaan oppassen, werd oma toch een beetje jaloers. Ze zijn op woensdag dus allebei vrij en passen samen op Xavi. Ook hier heeft Xavi het fantastisch. Ze gaan er altijd op uit: naar de waterweg, de kinderboerderij of het tuincentrum.

We zijn ons er van bewust dat we veel geluk hebben dat Xavi drie dagen per week bij zijn opa en oma is. We besparen veel doordat wij fulltime en bijna-fulltime werken en Xavi toch maar één dag per week naar de opvang hoeft. Ook vinden we het gezellig, we eten regelmatig mee en Xavi bouwt (heel belangrijk!!) een goede band op met zijn opa’s en oma’s.

Ik merk wel dat het soms lastig is om opa’s en oma’s als oppas in te zetten. Zowel voor opa en oma als voor ons. Ik heb toen ik opgroeide altijd gehoord; ouders zijn er om op te voeden, opa’s en oma’s zijn er om te verwennen. Dit werkte toen ik klein was altijd prima. Ik kreeg wat lekkers bij opa en oma, alles mocht en kon en ik kreeg vaak een heitje voor een karweitje.
Maar mijn opa en oma zijn nooit mijn vaste oppas geweest. Wanneer opa en oma wel vaste oppas zijn, zoals bij ons, dan is het van belang dat zij een stukje van de opvoeding overnemen. Ze moeten duidelijke grenzen stellen en verwennen kan natuurlijk af en toe, maar het kan niet de standaard zijn. Het is soms even zoeken naar deze balans, zeker nu Xavi twee jaar is en alles erg uitprobeerd. Gelukkig merken wij dat er een steeds betere balans is en dat het voor de opa’s en oma’s ook makkelijker wordt. Ze hebben allemaal hun eigen regels en Xavi went daaraan. Hij weet precies wat kan bij welke oma en dat veel regels worden nagestreefd die ook thuis gelden.
Zo vinden wij het belangrijk dat opa en oma het eetritme van thuis volgen. In de ritme past één keer een koekje en één keer een stukje fruit. Als lunch krijgt meneer twee boterhammen.
Bij opa en oma wordt dit al sneller iets uitgebreider, door bijvoorbeeld kibbeling, krentenbollen of broodjes van de bakker.

Pijnlijk momentje was wel toen Xavi mij op een maandag vertelde ‘dat hij liever bij opa en oma wilde gaan spelen.’ Ai, die voelde ik hoor.
Ook hebben we een periode gehad dat Xavi in elke winkel de boel op stelten zette, omdat hij een auto wilde uitkiezen. Bij mijn ouders mocht hij dit namelijk elke week. Inmiddels hebben we duidelijke afspraken. Er hoeft niet altijd iets voor hem gekocht te worden en qua eten kan het ook niet altijd feest zijn. Deze afspraken zorgen ervoor dat de overgang tussen thuis en opa en oma rustiger is.
Zowel wij als Xavi zijn o zo blij met de liefste opa’s en oma’s die met onbeschrijfelijk veel liefde en eindeloos geduld voor hem zorgen. Of hij ziek, chagrijnig of gezellig is maakt niet uit, opa en oma zijn er altijd. Ik kan niet in woorden bevatten hoe waardevol dit is voor ons.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s