Mama, Persoonlijk

Wat gaat er mis met het opvoeden tegenwoordig?

Deze week voelde ik voor het eerst een nieuw soort moederliefde. Moederliefde gecombineerd met schuldgevoel, want wat doen we onze kinderen aan? Wat laten we onze kinderen elkaar aandoen?

Ik verbaas me regelmatig over hoe we onze kinderen tegenwoordig opvoeden. Opvoeden is niet makkelijk, dat zal iedere moeder beamen en ik weet ook dondersgoed dat er voor mij nog veel moeilijke momenten in het verschiet liggen. Toch kan ik me niet voorstellen dat ik Xavi ooit ga toestaan om in winkels op schappen te klimmen, aan spullen te komen die we toch niet gaan kopen en onbeleefd te zijn tegen mensen die daar iets van zeggen. En toch zien we het allemaal denk ik regelmatig gebeuren. Laatst waren wij bij de Makro en ik heb met verbazing toegekeken hoe jongens van een jaar of tien in auto’s voor kleuters klimmen. Ze gingen niet voorzichtig met de spullen om en waren brutaal tegen een medewerken die vertelden dat ze niet in deze showmodellen mochten klimmen. De ouders? Die waren lekker rustig op een andere afdeling aan het winkelen.
Nu weet ik dat het heel makkelijk is om af te geven op andere ouders. En ook weet ik dat we elkaar liefde moeten geven en dat wij moeders elkaar moeten steunen. Maar hoe moeten we dat doen als we onze eigen kinderen geen normen en waarden meer leren? Als we ze niet leren om respect te hebben?

Dit brengt mij bij het tweede voorval. Het voorval waar ik buikpijn aan overhield. Het was een warme maandagmorgen en ik liep met Xavi naar de kinderboerderij. Ik koos een weg langs een aantal speeltuintjes zodat we onderweg nog konden stoppen om van de glijbaan te glijden en te schommelen. Al snel kwamen we in een speeltuintje waar al drie kinderen aan het spelen waren. Geen probleem wat mij betreft; dan speel je toch samen. Maar deze kinderen, naar mijn inschatting iets ouder dan de mijne, hadden andere plannen. Ze begonnen te roepen naar Xavi. ‘Wat ga jij doen? Dikke! Dik. Jij bent dik en stom!’ Ik was echt met stomheid geslagen. Bij deze kinderen was een volwassene aanwezig, maar hij koos er voor te doen alsof hij niets hoorde. De kinderen scholden mijn peuter schaamteloos uit. Ik twijfelde. Niets doen en doorlopen? De kinderen aanspreken of de opa (een van de kinderen noemde hem opa) aanspreken?
‘Gaat lekker met die opvoeding of niet?’ Dit was wat ik wilde roepen naar de man die deed alsof hij het vreselijk druk had met andere dingen, te druk om zijn kroost aan te spreken.
Xavi draaide zich naar mij om en zei alleen: ‘Hier wil ik niet spelen mama.’ We zijn doorgelopen.

Ik heb serieus de hele dag met buikpijn rondgelopen. Ik kon dit voorval niet uit mijn hoofd zetten. Het gaat er niet om wat ze zeiden, want ik weet zelf heel goed dat mijn kind niet dik is en hij niet door iedereen aardig gevonden kan en zal worden in dit leven. Maar het zinloze uitschelden, gewoon om het uitschelden, deed mij echt pijn. Wat zal Xavi en met hem vele andere kinderen nog gaan horen in hun leven als dit al op tweejarige leeftijd begint?
De kinderen kun je niks kwalijk nemen. Ze weten niet wat ze zeggen en moeten leren wat acceptabel is en wat absoluut niet door de beugel kan. Maar dan moeten we het ze wel leren!

Niets dan respect voor andere moeders. Suikervrij opvoeden? Flesvoeding of borstvoeding? Speen in bed of de hele dag? Allemaal prima. Iedereen maakt zijn eigen keuzes in de opvoeding en laten we elkaar hierin steunen. Maar dit? Ik ben nog steeds sprakeloos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s