Persoonlijk

Diagnose gesteld en de behandeling gestart

Na mijn laatste artikel over het overspannen zijn, heb ik weinig meer geschreven over hoe het er nu voor staat. Ik vind het lastig om alle informatie hierover duidelijk op papier te krijgen en mijn gevoel schiet heen en weer tussen wel delen en niet delen op het internet. Uiteindelijk is het dubbeltje -duidelijk- gevallen naar de kant van het wel delen. Dus heb ik mijn best gedaan om alles zo duidelijk mogelijk op papier te krijgen.

Aan het begin van de behandeling was ik vooral moe; ik kon me niet concentreren, focussen en stilzitten lukte niet goed. Mijn hersenen draaiden overuren en ik was in mijn hoofd continue bezig met wat er nog moest gebeuren of wat ik nog moest verbeteren. Dit ging gepaard met huilbuien en woede-uitbarstingen. Bijzonder was dat ik die laatste twee toch echt wel bewaarde voor thuis. Achter gesloten deuren met de husband als schietschijf.
Hij drong er al weken op aan dat ik naar de dokter zou gaan en gas terug zou nemen. Ik wilde hier niets van weten. Even volhouden nog tot de schoolvakantie, dan werd het vast allemaal beter.
Tot het echt niet meer ging. Ik was een gevaar op de weg en vergat werkelijk alles. Naar de huisarts, ziekgemeld op het werk en in no time in een begeleidingstraject. Eerst naar de Arbo-arts. Zij was de eerste die het woord depressie liet vallen. Ik vond dit super confronterend, voorheen was er enkel nog gesproken over overspannen zijn of een burn-out hebben. Ik geloofde er in eerste instantie ook niets van dat ik een depressie zou hebben. Via de Arbo kwam ik terecht bij een instantie die mensen begeleid met psychische problemen. Ik kreeg een intakegesprek en ik moest verschillende vragenlijsten invullen. De uitkomst hier; tóch een depressie , veroorzaakt door te lang doorlopen met vermoeidheidsklachten. Ik vond deze diagnose nog steeds heel confronterend, maar doordat ik hem nu voor de tweede keer kreeg kon ik het wel beter accepteren.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en werk ik hard aan mijn herstel. Tijd voor mezelf – veel wandelen, uitrusten en lijstjes maken- gecombineerd met gezellige uitjes, heeft de rust in mijn hoofd langzaam teruggebracht. Ik zit nu op ongeveer de helft van mijn therapiesessies en ik moet eerlijk zeggen dat de hele therapie mij prima bevalt. Ik heb ooit iemand horen zeggen dat het voor ieder mens goed zou zijn om af en toe alles van je af te kunnen praten en daar ben ik het inmiddels helemaal mee eens.
Voor iedereen aan te raden. Ongegeneerd een uur over jezelf praten, jezelf leren kennen, nieuwe inzichten opdoen en nieuwe doelen stellen. Heerlijk. Ik denk niet dat ik echt verander door de therapie, maar ik leer mijzelf en mijn grenzen beter kennen. Het is echt wel moeilijk om de opgedane kennis uit de sessies toe te passen in de praktijk en ik merk dat dat ook nog niet altijd lukt. Het nee zeggen, prioriteiten stellen en beter voor mezelf zorgen moet er langzaam inslijpen denk ik. Het is natuurlijk ook een stukje karakter dat me genekt heeft. Het kritische, het veeleisende en het gevoel dat je alles moet kunnen. Dat is een onderdeel van mij en dat zal het altijd blijven. Ik moet er beter mee om leren gaan, maar afleren gaat niet lukken. Het belangrijkste dat ik op dit moment leer is dat ik niets MOET, van niemand niet. Ik MOET al die dingen van mezelf, er is geen ander die me oplegt dat ik meer moet werken, mijn huis netter moet hebben, meer vrijwilligerswerk moet doen, meer met sport en voeding bezig moet zijn; ik leg dit mijzelf op. Totdat ik er horendol van wordt. De vloek van de perfectionist. Herkenbaar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s